Vaderdag

Proef tegel.qxd

Een feestdag voor alle vaders, ter ere van het vaderschap.
In vele landen waaronder Nederland wordt dit gevierd op de derde zondag van juni. Dit jaar (2013) is dat dan 16 juni.
Weer halen de kinderen al hun knutselvaardigheden uit de kast.
Dan krijgt vader natuurlijk ook ontbijt op bed.
Traditionele Vaderdagcadeaus zijn: stropdassen, aftershave, overhemden en sokken.
Jammer genoeg zijn niet alle vaders in staat om samen met hun kind(eren) Vaderdag te vieren.
Sommigen zien hun kind(eren ) nauwelijks of nooit meer na een echtscheiding.

Het hangt helemaal van de omstandigheden af aan wie het kind na een scheiding wordt toegewezen. In principe zijn ouders gelijk aan elkaar en hebben allebei het recht om verzorgende ouder te zijn.
Dat moeders vaker de voorkeur krijgen van de rechter is op basis van lange traditie, maar dit is wel aan het veranderen, zij het langzaam.
U moet als vader er voor zorgen dat uw omstandigheden en relatie met uw kind zodanig is dat u het verzorgende ouderschap kunt doen. Wat ook gewaardeerd wordt is dat u als vader welwillend staat om goed af te stemmen en samen te werken met de moeder. Wat meestal niet werkt is verwijten maken en zeggen dat u de beste ouder bent.

fathers-4-justice 250Op Vaderdag vraagt Father’s 4 Justice de laatste jaren ook via een ludiek actie aandacht voor hun beweging.
Wie kent ze niet de vaders in Batman kostuum die op gebouwen en bruggen klimmen.

 Father’s 4 Justice is een internationale organisatie, met een Nederlandse tak die campagne voert voor de rechten van het kind om met zowel vader, moeder als met de grootouders contact te hebben.

Evenals met het moederdagartikel hebben we een paar vaders bereid gevonden om wat te vertellen over hun vaderschap en hun beperking.

De eerste die aan het woord komt is Peter van Rijt.

Peter is getrouwd met Ria en samen hebben ze een zoon die Mark heet.
Peter is visueel gehandicapt, zijn aandoening heet Retintis pigmentosa (RP). Peter heeft de agressieve vorm van RP. Peter ziet nu 0,0 %.
RP is een erfelijke aandoening waarbij het netvlies te weinig bloed krijgt en dus afsterft.
De oogarts omschreef het netvlies van Peter als allemaal vlekken volgroeid met haartjes.
RP is een heel langzaam proces van slechtzien totdat je helemaal blind bent.
Voor alle duidelijkheid, de ogen van Peter zijn helemaal in orde, daar mankeert niets aan. Het is puur het netvlies waardoor hij blind is.
Het netvlies kun je het beste omschrijven als een sterk doorbloed lichtgevoelig scherm achter in het oog.
In het netvlies zitten miljoenen zintuigcellen die het licht opvangen dat in jouw oog komt.
Deze miljoenen zintuigcellen zijn onder te verdelen in kegeltjes en staafjes.
Dankzij de kegeltjes kun je kleuren waarnemen en de staafjes daarmee zie je het onderscheid tussen licht en donker.
Doordat het netvlies steeds verder aan het afsterven ging waren er minder staafjes en kegeltjes totdat er geen meer waren.

rp 350

Op de linkerafbeelding zie je wat Peter eerst zag, hij zag dus steeds minder totdat alles zwart werd.
Op de rechterafbeelding zie je waarom vroeger RP ook wel kokervisie werd genoemd.

RP is dus een erfelijke aandoening.
Toch hadden de vader en de moeder van Peter het niet.
Echter van de 7 kinderen uit het gezin hebben 5 kinderen het wel en 2 niet. Daarbij is het niet afhankelijk van het geslacht.
Mark, de zoon van Peter is wel drager van RP maar heeft de aandoening zelf niet. Dit is onderzocht toen Mark 2-3 jaar oud was.

Tot zijn 25e heeft Peter nog gewoon kunnen fietsen, toen ging het niet meer omdat hij simpelweg te weinig zag om op een fiets aan het verkeer deel te nemen.

Mark is op 03-11-1991 geboren, Peter was toen 32.
Omdat vanaf zijn 25e zijn netvlies achteruitging en Peter een agressieve vorm van RP heeft is onze vraag dan ook de volgende.
Was het met zijn aandoening een probleem om vader te worden?.
Zoals iedereen weet moeten de zaadcellen van de man bij de eicel van de vrouw worden gebracht zodat er een bevruchting kan plaatsvinden.
Er verscheen een grote glimlach op zijn mond, er was vantevoren al afgesproken dat Peter zou reageren als een vraag wat hem betreft niet door de beugel kon.
De handeling die Peter als man moest volbrengen zodat de zaadcellen en de eicel bij elkaar konden komen voor de bevruchting kon Peter blindelings.
Beide hebben we heel erg moeten lachen om dit woord, wat heel erg toepasselijk gevonden was in deze situatie.
Er wordt ook wel eens vaker gezegd, voor deze handeling daarvoor heb je geen school voor nodig, dat weet iedere man hoe hij dat moet doen.
Een tweede zwangerschap dat wilde niet lukken, en een adoptie dat wilden ze beide ook niet, dus bleef Mark hun enigste kind.
Totdat Mark vier jaar was heeft Peter nog gezien hoe zijn zoon eruit zag.
Peter heeft Mark als baby ook verzorgd als het nodig was, dat ging toen ook nog goed.
Nu moet hij zelf een beeld vormen hoe dat Mark eruit ziet, of hij zou hem moeten gaan betasten om te voelen hoe hij er ongeveer uit zal zien.
Dat Peter niet weet hoe Mark of andere mensen eruit zien, vindt hij niet frustrerend. In het begin toen hij pas blind was wel, maar daar heeft hij zich bij neergelegd.
Nu hoort hij iemands stem en dan weet hij wie het is. Hoe hij of zij er uitziet dat zal hem een zorg zijn.

Deze aandoening is momenteel nog niet te opereren maar men is er wel mee bezig.
Door netvliestransplantatie, maar het is tot nu toe nog niemand gelukt om een compleet netvlies te transplanteren. Dit is een zeer gecompliceerde ingreep omdat het zeer ingewikkeld is om alles aan te sluiten zodat het dan ook daadwerkelijk functioneert.
Ook is men bezig met microchiptechnologie. Hierbij wordt bij de patiënt een microchip op het netvlies aangebracht.
Dit is o.a. geprobeerd bij de blinde zanger Stevie Wonder maar dat heeft niet geholpen.
In Amerika is men bezig met het inbrengen van stamcellen of dat misschien iets kan helpen maar dat staat nog in de kinderschoenen.
Een operatie nu bij Peter daarvoor is geen garantie dat het veel resultaat zal opleveren.
Nu ziet hij dus 0,0 %, na de operatie ongeveer 2 %. Hij ziet alleen contrast, hij ziet dan alleen licht en donker. Dat is te weinig resultaat om onder het mes te gaan.

Omdat een zintuig is aangetast hoor je wel eens vaker dat een ander zintuig zich dan veel beter of extra ontwikkeld.
Bij Peter is zijn tastzintuig goed ontwikkeld, hij voelt heel erg goed wat hij aanraakt of in zijn hand heeft.
Zijn gehoor daarvan zegt hij zelf dat hij hoort als een jongen van 18.
Het is misschien toch verstandiger om dit even te checken bij zijn vrouw en zoon, of dit ook daadwerkelijk zo is.

Peter, bedankt dat je hieraan wilde mee werken.

De tweede vader die we hiervoor gevraagd hebben is Kees van der Burgt
Hieronder is zijn verhaal.

Op 7 december 1986 fietst Kees samen met zijn hoogzwangere vrouw Annie over het kruispunt in de Zeilberg.
Kees wordt daar aangereden door een automobilist en raakt daarbij zeer ernstig gewond. Kees heeft een schedelbasisfractuur en er is sprake van hersenletsel, dus wordt Kees meteen overgebracht naar het St. Elisabeth ziekenhuis te Tilburg, omdat ze daar gespecialiseerd zijn in hersenletsel.
Later bleek dat hij ook links verlamd was en dubbel zag met zijn rechteroog.
Kees ligt 10 dagen lang in een subcoma, dit is een zeer diepe bewusteloosheid waarbij de patiënt toch nog dingen of gebeurtenissen langs zijn bed kan waarnemen.
Zo weet Kees wel dat Annie er was met Flipke ( bijnaam voor het toen nog ongeboren kindje bij Annie in haar buik). Flipke is een naam die Annie’s collega’s verzonnen hadden.

Op 6 januari 1987 wordt Kees overgebracht van Tilburg naar het toenmalige St. Willibrordusziekenhuis te Deurne.
In dit ziekenhuis verblijft Kees tot 17 februari.
Tijdens dat verblijf in Deurne wordt op 25 januari hun dochter Sandra geboren.
Kees mocht niet bij de bevalling zijn omdat het een keizersnede werd. Annie had niet genoeg ontsluiting.
Kees had wel het besef dat hij op dat moment vader was geworden.
Vanaf 25 januari lagen Kees en Annie samen op een kamer in het ziekenhuis.
Na 10 dagen mochten ze toen beiden naar huis.

Ondanks zijn verlamming kon Kees zijn dochter Sandra wel verschonen.
Voor die verlamming moest hij thuis allemaal oefeningen doen en toen Sandra wat ouder was deden ze samen allerlei spelletjes met blokken.
Dat was voor beide fijn om samen te doen en heel goed voor hun motoriek.

Voordat Kees het ongeluk kreeg werkte hij bij Beckers Snacks. Door het ongeluk raakte hij in de WAO.
In juni 1988 kwam hij terecht bij ARA, wat stond voor Arbeids Revalidatie Afdeling.
Door middel van allerlei bezigheden kreeg men daar een indruk wat je nog allemaal kon. Wat presteer jij nog in verhouding tot wat een normaal gezond mens presteert, dat werd daar uitgezocht.
Je kon daar hout bewerken, solderen en allerlei metalen bewerken. Uit onderzoek van ARA bleek dat Kees nog 60% van wat een normaal mens kon,presteerde.
In diezelfde week dat hij bij de ARA was, was er een Open Dag bij de Helso, wat tegenwoordig Atlant Groep heet.
Kees is daar gaan kijken en zag het wel zitten om bij de Helso te gaan werken.
Hij kon in november 1990 al daar beginnen, maar omdat er al een vakantie geboekt was naar Nieuw Zeeland voor 6 weken, en Kees dus nog niet zoveel snipperdagen had, is in overleg met de Helso besloten om in februari 1991 te beginnen.

Op 15 mei 1992 werd hun tweede dochter Suzan geboren, dit was een zeer duidelijke beslissing.
Het duurde alleen wat langer voordat Annie voor de 2e keer zwanger raakte.
Ze heeft ook IVF ( reageerbuisbevruchting) behandelingen gehad maar is toch spontaan zwanger geraakt.
Dit hoor je wel vaker dat mensen er veel teveel bezig zijn om maar zwanger te raken, en het uiteindelijk dan toch spontaan lukt.
Annie dacht ook dat het misschien eraan kon liggen dat de hypofyse ( klier in de hersenen die hormonen afscheid ) van Kees beschadigd was door de schedelbasisfractuur.
Er werd beweerd dat als de hypofyse beschadigd was, dat dan de zaadcellen ook beschadigd zouden zijn, maar die bewering bleek onjuist.
Suzan is ook met een keizersnede ter wereld gekomen, maar ditmaal was Kees er wel bij.
Suzan moest snel gehaald worden want Annie had beginnende zwangerschapsstuipen door een zwangerschapsvergiftiging.
Beide zijn door het oog van de naald gekropen, Annie had een bloeddruk van over de 200 .  De normale bloeddruk voor volwassenen is 120/80.
Met de geboorte van Suzan was wel hun gezin misschien niet helemaal compleet maar nog een zwangerschap zou het lichaam van Annie niet meer aankunnen.
Annie is in shock geweest na het ongeluk toen ze dus hoogzwanger was van Sandra, waardoor haar bloeddruk wel normaal is gebleven .Haar lichaam kan de laatste drie maanden van een zwangerschap niet af, wat zich uit in een te hoge bloeddruk.

Kees is blij met alle twee zijn dochters en zou ze voor geen goud willen missen.
Kees, bedankt voor je tijd om de vragen te beantwoorden.

ooievaar30