Huis-, tuin- en keukenongelukken

Meestal loopt een ongelukje het met een sisser af maar er zijn toch altijd mensen die door het oog van de naald kruipen.oog van de naald

Het loopt dan allemaal uiteindelijk wel goed af om het dan zo maar uit te drukken, maar diezelfde patiënt is wel aan een groot gevaar ontsnapt en had het voor hetzelfde geld niet meer na kunnen vertellen.
We hebben twee mensen bereid gevonden om over hun ervaring iets te vertellen.
Anouska Manders vertelt over haar zoontje Pieter Dion die een grote koelkast op zich kreeg en iemand die anoniem wenst te blijven schoof als het ware na een val van de keldertrap in het gloeiend hete frietvet wat op de keldervloer lag.

Allereerst het verhaal van Anouska Manders over haar zoontje Pieter Dion.

Wel moeten we even iets duidelijk maken.

Omdat er in dit verhaal drie mannen zijn die Pieter heten, hebben we het over opa Pieter ( de vader van Anouska, en dus de opa van Pieter Dion ), papa Pieter ( de vader van Pieter Dion ) en Pieter Dion ( het slachtoffer ).

Pieter Dion is een kind van inmiddels bijna 3 jaar oud. Op die bijna fatale dag van 6 november 2010 zit hij bij oma achter de computer. Op het moment dat Anouska naar binnen komt, pakt ze een pan van het fornuis en loopt hiermee naar de kamer. Pieter Dion hoort dat zijn moeder binnen komt en gaat bij oma van de schoot af en rent richting de keuken. Aangezien Anouska al onderweg was met de pan besloot ze deze eerst neer te zetten in de kamer. In de keuken staat namelijk niets dat gevaarlijk is. Het fornuis was uit en verder stond er niets gevaarlijks. Je legt het gevaar op dat moment bij de hete pan. Anouska had de pan nog niet neergezet in de kamer of er klonk al een gerinkel van glas en dergelijke in de keuken. Ze had meteen in de gaten dat het geen glaasje was dat er naar beneden kwam en rende meteen richting keuken. Wat ze daar aantrof had ze niet voor mogelijk gehouden. Pieter Dion was nergens te zien en de gehele rechterkant van de keuken was van de muur gekomen. Het betrof daar een ombouwkeuken met inbouwkoelkast, drie lades en een combi/magnetron daarboven.

Hoe het precies gebeurd is, zal niemand ooit weten. Het meest waarschijnlijke is dat Pieter Dion in de lades geklommen is, en het gewicht boven zwaarder geworden is dan onder en het geheel heeft doen kantelen. Waarschijnlijk heeft hij in zijn val nog geprobeerd om zich aan de deur van de koelkast vast te klampen en is daardoor onder de koelkast terechtgekomen.

1-1-2


Binnen een paar seconde stonden ook opa Pieter, oma en Pascal, de broer van Anouska in de keuken. Pascal en opa Pieter trokken de keuken omhoog, en oma haalde Pieter Dion eronderuit, terwijl Anouska 112 al aan de lijn had. 

De ambulance moest vanuit Helmond komen, en de traumahelikopter staat altijd startklaar indien die nodig is. De traumahelikopter moest opstijgen vanuit vliegbasis Volkel.

In Nederland zijn er trouwens verspreid over het land vier traumaheli’s

traumahelikopter


Lifeliner 1 – standplaats VU Medisch Centrum Amsterdam

Lifeliner 2 – standplaats Rotterdam Airport
Lifeliner 3 – standplaats Volkel Airport (UMC ST Radboud Nijmegen)
Lifeliner 4 – Universitair Medisch Centrum Groningen

Aan boord van de trauma heli is een Mobiel medisch team aanwezig.
Het Mobiel Medisch Team bestaat uit een arts (chirurg of anesthesioloog), een verpleegkundige (meestal van de Spoedeisende Eerste Hulp of Intensive Care) en een piloot.
Inmiddels was de politie en de Officier van Dienst ( OvD) gearriveerd. Dit is protocol.
De officier van Dienst is de eindverantwoordelijke. Elke hulpverleningsinstantie ( Politie, Brandweer, Rijkswaterstaat, Pro-Rail ) heeft zijn eigen Officier van Dienst.
De politie is aanwezig omdat het een ongeval is waarbij een kind betrokken is.
De Traumahelikopter wordt toch opgeroepen.

Pieter Dion was af en toe nog bij kennis en aanspreekbaar. Af en toe kwam er een klein huiltje uit aan geluid, terwijl je aan zijn gezichtje zag dat hij huilde. Hij probeerde nog mama te zeggen, maar er kwam geen geluid meer en hij heeft nog geprobeerd om overeind te komen met gestrekte armpjes naar Anouska. Je zag wel dat hij steeds meer moeite kreeg met ademhalen. Al toen hij onder de koelkast vandaan gehaald werd, zaten zijn oogkassen helemaal dicht en je zag dat zijn neusje gebroken was. Verder was er weinig aan Pieter Dion te zien, alleen je zag zijn hoofdje met de minuut meer opzwellen. Toen de ambulance er was hebben zij hem meteen op tafel gelegd met een band om zijn nek. Hij kreeg meteen een middel wat de druk in zijn hoofd moest verlagen en er werd een noodvoorziening gemaakt.

Inmiddels zweeft de traumahelikopter boven de Heiakker en is in de Zeilberg op zoek naar een landingsplaats. Die hebben ze inmiddels gevonden nl de parkeerplaats bij Dierenartsenpraktijk Deurne.
Echter deze parkeerplaats stond helemaal vol met auto’s van mensen die langs de kant van de weg stonden te kijken.
Dus is men in die menigte mensen gaan vragen om hun auto weg te zetten zodat de traumahelikopter daar kon landen.
De mensen van de helikopter zijn nog binnen geweest om de ambulancebroeders assistentie te verlenen en daarna is Pieter Dion met de ambulance naar de traumahelikopter gereden.
De traumahelikopter was binnen zes minuten op het UMC St Radboud te Nijmegen.
Met een auto doe je daar minimaal een uur over.
Anouska en papa Pieter zijn door Anouska’s oom met de auto naar het UMC gebracht. Toen ze bij Malden waren zagen ze de traumahelikopter vliegen.
Anja, de moeder van Anouska, nam buiten afscheid toen Pieter Dion de ambulance in werd gereden en mocht daarna niet meer naar binnen in haar huis.

Er mocht helemaal niemand meer naar binnen of naar buiten toe. Eerst moest er onderzocht worden wat er zich in de woning had afgespeeld waarbij er een kind levensgevaarlijk gewond was geraakt. Er moest uitsluitsel zijn dat er geen opzet in het spel was geweest.

In Nijmegen aangekomen werden ze meteen opgevangen en van het hoofd van Pieter Dion werd meteen een scan gemaakt zodat ze konden zien wat er binnen in zijn schedel aan de hand was.
Het was positief dat hij thuis nog gewoon bij kennis was en nog had geprobeerd om overeind te komen, hij was niet in coma.
Op de scan zagen ze dat er frontaal en in de hersenstam beschadigingen waren. Ook zag je veel bloed en vocht.
Als het een volwassene was die deze koelkast op zijn hoofd had gekregen zou deze het waarschijnlijk niet overleefd hebben, het kinderhoofd van Pieter Dion is een soort ballon geweest dat de klap heeft opgevangen.
De botten van een kind zijn veel flexibeler.

Papa Pieter en Anouska verbleven de eerste nacht in een Ronald McDonald kamer op de IC afdeling. Dit is een kamer voor ouders van ernstig zieke kinderen, vlakbij in de buurt van hun kind die op dat moment in datzelfde ziekenhuis verblijft.
Zo kunnen ze eigenlijk dag en nacht bij hun kind zijn, als dat nodig is.
Dit bevordert de genezing van het kind en ze hebben dan niet zo veel last van heimwee. De dag erna zijn zij naar een Ronald McDonaldshuis gegaan.

Verder wordt er die zaterdag bij Pieter Dion nog een hersenmeter in zijn schedel ingebracht. Door middel van een Functionele MRI ( FMRI ) onderzoek kan men via een computer zijn hersenactiviteit waarnemen. Ook wordt hij beademd, dit als ondersteuning omdat hij zelf ook nog ademt.

Als ze op maandagochtend bij hem terugkomen is de druk in zijn hersenen stevig toegenomen. De verwachting was ook dat de zwelling rond dag 3 het ergst zou zijn. Ze hebben die maandag nog veel medicatie bij proberen te geven om Pieter Dion zo ver mogelijk weg te maken, maar ondanks de sterke sedatiemiddelen kwam hij toch nog steeds door. Alle hersenactiviteit zorgde op dat moment voor meer druk in de hersenen en dus moest er een andere oplossing gezocht worden. Ze hadden nog één andere mogelijkheid qua medicatie, maar ook die sloeg niet aan.

Toen zijn de artsen bij elkaar gekomen en hebben er voor gekozen om een koelmatje te proberen. Dit wordt eigenlijk alleen nog maar bij volwassenen gebruikt, waardoor deze voor kinderen ook nog niet op de markt waren. Pieter Dion werd onder het matje gelegd en hiermee krijgen ze zijn lichaamstemperatuur naar 34 graden en toen lukte het wel om de druk in zijn hoofd laag te houden. Hij verkeerde in dat moment in een soort van winterslaap. Echter omdat het matje te groot was voor een kind, schoot hij af en toe door tot wel 28 graden.

Op de scan zag je ook dat er tussen de hersenen en de schedel vocht zat, dat was een gunstig teken. Dat wilde namelijk zeggen dat de hersenen niet helemaal tegen de schedel aan hadden gezeten.
Pieter Dion had ook vele breuken. Over zijn gehele schedel en ook schedelbasisfracturen.
Door een breuk naast de oogkas is er een asymmetrie ontstaan. De asymmetrie wordt nog groter totdat hij helemaal uitgegroeid is, doordat op de plaats van de breuk een minder flexibel bot terugkomt en dit zorgt voor een achterstand in de groei van dat gebied.
Dat is wel te verhelpen maar het is logischer omdat pas te doen als Pieter Dion uitgegroeid is. Dan hoeft het namelijk maar een keer te gebeuren.

Pieter Dion heeft vier weken op één dag na in het ziekenhuis gelegen. Waarvan 1 week op de IC, 1 dag op HC ( is tussen IC en de afdeling in ), en toen nog drie weken op de kinderafdeling.
In het begin kon Pieter Dion wat moeilijker lopen. Doordat hij veel had gelegen had hij verkorte beenspieren. Maar dat was na vier dagen al weer goed gekomen.
In januari 2011 is er weer een MRI gemaakt en daar was nog een heel klein plekje op te zien, bij de hersenstam was niets meer te zien en de hersenen lagen weer op hun plaats.
Er is ook nog een CT scan gemaakt, met een CT scan kun je heel goed botbreuken en eventuele afwijkingen daarbij in beeld krijgen.
Een CT scan wordt gemaakt door middel van röntgenstralen. Op de CT scan was heel goed te zien dat de fracturen goed genezen zijn.
Een MRI scan die Pieter Dion dus ook kreeg wordt gebruikt om een bepaald orgaan, bij Pieter Dion dus de hersenen in beeld te krijgen zonder daarvoor een operatie te hoeven verrichten.
Via een magneet en radiogolven worden signalen opgewekt die door een antenne worden opgevangen.
Een computer verwerkt deze signalen tot een afbeelding die je dan op een beeldscherm kan zien.
Pieter Dion is ook eerst wekelijks naar revalidatiecentrum Blixembosch geweest voor logopedie en een psychologe heeft hem geobserveerd.
Men heeft tot nu toe geen beschadiging of een verandering in zijn gedrag kunnen waarnemen, maar hij wordt nog wel in de gaten gehouden. Het jongensbrein ontwikkelt zich tot het 25e levensjaar en dus zou er altijd nog iets kunnen komen wat af te leiden is van het ongeval.
Leuk was zijn eerste zin toen hij weer thuis kwam.

Pieter is er weer.

Of hij er wat aan overgehouden heeft?

Hij kan er goed tegen om op de iphone foto’s of filmpjes te kijken van het ongeluk. Pieter slapen bij de dokter zegt hij dan.
In het ziekenhuis had hij een erge afkeer tegen de sonde, maar gelukkig mocht hij deze in het ziekenhuis al snel weer uit.
Omdat hij deze vaak uit trok en deze dan weer opnieuw moest worden ingebracht, heeft hij waarschijnlijk aan de sonde ook een luchtweginfectie overgehouden.

Tot bijna drie maanden na het ongeval heeft Pieter Dion liquor, wat een andere naam voor hersenvocht is gelekt.
Dit lag dan ’s morgens als een plas op zijn kussen en liep overdag uit zijn neusje.

Blij en gelukkig dat het zo allemaal afgelopen is, zo zag het er eerst niet naar uit. Pieter Dion is geen enkele keer geopereerd en is dus eigenlijk door vooral veel rust genezen. Een operatie was ook geen optie geweest, dat had hij waarschijnlijk niet overleefd. Dat brengt weer zoveel extra risico’s met zich mee en dat kon hij op dat moment niet aan.

Veel hulp hebben ze gehad aan de mensen in het UMC Radboud en hun huisarts. Ook is hen slachtofferhulp aangeboden. Ook al het medeleven en de kaartjes van heel veel mensen hebben hen heel goed gedaan.
In het begin waren ze eerst wel heel erg alert als Pieter Dion zijn hoofd stootte, maar dat zwakt op een gegeven moment ook weer af. Je moet verder in het gewone leven.
Hij moet nu wel een bepaald gedeelte per dag zijn oog afplakken, dat zie je wel vaker bij kleine kinderen, vaak voor een lui oog. Bij Pieter Dion komt het doordat de stand van de ogen is veranderd en hij daardoor dubbel ziet. Kinderen tot 7 jaar schakelen dan zelf 1 oog uit.

Anouska bedankt voor je medewerking en doe de groeten aan Pieter Dion.

 slachtofferhulp-nederland-logo

 

Dit verhaal blijft op verzoek van de vertelster anoniem.

Het is zaterdag 20 maart 2011 de eerste dag dat het wat mooi weer is, en wat doet men dan massaal. Juist ja, lekker in de tuin gaan werken.

cultivator     boomschaar

Omdat er flink doorgewerkt is wordt er besloten om friet te eten.
Zelf friet bakken vinden ze het lekkerst.
Dus de plank op het fornuis en daar komt dan de frietpan op te staan.
Na het eten even snel dweilen want er zou ’s avonds bezoek komen. Samen zouden ze dan naar de voetbalwedstrijd PSV – Twente op televisie kijken.
Als alles klaar is en ze nog in de douche moet ziet ze de frietpan staan.  Snel even in de kelder zetten dan is het opgeruimd en ziet niemand hem staan.
Ze loopt naar de kelder en gaat via de trap naar beneden. Na een paar treden voelt ze dat ze dreigt te vallen. Het eerste wat ze denkt is, ik moet die frietpan kwijt want dadelijk krijg ik dat gloeiendhete frietvet ( was pas een half uur geleden dat de frietpan uitgezet was ) over mij heen.
De pan wordt de kelder ingegooid en zij gaat via haar billen de trap verder naar beneden. Als ze beneden is schuift ze de keldervloer op zonder dat ze kan afremmen. Daar schuift ze dus op de keldervloer waar het gloeiendhete vet ligt wat uit de weggegooide frietpan is gelopen. Eruit komen lukt niet omdat het heel erg glad en glibberig is. Ze heeft het verschillende keren geprobeerd maar schuift iedere keer weer uit. Gelukkig was haar man thuis die haar uit het gloeiendhete vet heeft getrokken, want alleen was ze er nooit of te nimmer uitgekomen. Ze had een vest aan wat ze onmiddellijk uitdeed en toen naar boven, met kleren en al onder de douche.

 brandwond         brandwondstichting logo

Dat was natuurlijk een hele erge koele reactie in deze situatie, want dat is een algemeen bekende regel, meteen water op een brandwond.     

Nadat ze geruime tijd onder de douche heeft gestaan, wordt er toch besloten om maar even de huisartsenpost te bellen. Hun huisarts zat aangesloten bij de huisartsenpost die in de Nieuwenhof is ondergebracht. Daar aangekomen wordt er meteen brandzalf opgedaan en ze wordt doorverwezen naar de EHBO in het Elkerliek ziekenhuis te Helmond.

De brandwonden zitten net boven haar knie over haar achterbeen tot aan haar borst en haar handen. Bij de EHBO aangekomen staan ze haar al op te wachten. Na haar brandwonden te hebben bekeken is er toch twijfel. Wordt ze in Helmond behandeld of is het toch verstandiger om haar door te sturen naar het brandwondencentrum in Beverwijk. De dienstdoende arts wacht even af hoe het er zondagmorgen uitziet, dan kan alsnog besloten worden om haar door te sturen naar Beverwijk. Ze moest wel in het ziekenhuis blijven en kreeg morfine voor de pijn.
De eerste week was het ’s morgens erg pijnlijk, als ze de wonden kwamen verzorgen.  Er werden namelijk droge aqua gel matjes op de wond gelegd.
Deze matjes nemen het wondvocht op, de matjes worden dus nat. Het eraf halen was heel erg pijnlijk. Achteraf bleek dat men die gewoon langer erop hadden moeten laten liggen dan een dag.

Het bleek dat ze eerstegraads brandwonden had, diepe tweedegraads en een klein plekje was derdegraads verbrand.

Wat wil dat eigenlijk zeggen?
Eerstegraads -, tweedegraads – en derdegraads brandwonden?

Het verschil tussen eerstegraads, tweedegraads- en derdegraads brandwonden heeft te maken met de mate waarin de huid verbrand is: oppervlakkig of diep. In het laatste geval zijn ook de zenuwen vernietigd.
Overigens is de ernst van de verwonding niet alleen afhankelijk van de graad: ook de verbrande oppervlakte speelt een rol. Hoe groter die is, hoe ernstiger de wond.

Eerstegraads brandwond: dan heb je een pijnlijke, rode en soms licht gezwollen huid. Er ontstaan geen blaren en de pijn en de verkleuring zijn beide binnen 24 uur verdwenen.

Tweedegraads brandwond: dan heb je blaren. Een blaar is vochtophoping tussen de opperhuid en de lederhuid van de mens de blaren zijn vrij pijnlijk. De mens heeft drie huidlagen, namelijk de opperhuid, de lederhuid en het onderhuids bindweefsel.
De blaar zit dus tussen de buitenste en de middelste huidlaag. De genezing van deze blaren duurt enkele dagen of soms wel vier tot vijf weken. Dit ligt eraan hoe diep de brandwond is.  Oppassen voor infectie van de wond omdat de genezing ooit heel erg lang kan duren.

 huid

Derdegraads brandwond: dan is de huid zwart, wit of perkamentachtig. In feite wordt hierbij de hele huid vernietigd. Er is geen gevoel meer, je voelt dus ook niet of het nog pijn doet. Om een snellere genezing te bevorderen wordt elders van het lichaam stukjes gezonde huid weggehaald ( huidtransplantatie ).
Een stukje beschadigde huid wordt door een medische ingreep vervangen door een ander, gezond stukje elders op het lichaam. Mocht er op dat lichaam geen gezond stukje aanwezig zijn dan kan men beschikken over donorhuid.
Donorhuid is de huid van een ander mens, die boven op de schoongemaakte brandwond wordt gelegd. Onder de donorhuid kan de brandwond gewoon genezen. Deze donorhuid groeit niet vast. De donorhuid vormt als het ware een beschermingslaag waardoor de kans op infectie van de brandwond aanzienlijk afneemt. De donorhuid laat op den duur los, het lichaam stoot dan de donorhuid af. Hierdoor heb je ook veel minder kans dat er littekens achterblijven.

Er zijn zelfs vierdergraads brandwonden. Hierbij spreekt men van verkoling en dat is de hoogste graad van verbranding. Hierbij is de brandwond zo diep dat zelfs het bot en de spieren verbrand zijn. Herstel is alleen mogelijk door maar één chirurgische ingreep en dat is amputatie. Het ligt er dan natuurlijk ook nog aan om welk lichaamsdeel dat het gaat, want je kunt niet ieder deel van het lichaam zomaar amputeren.

We gaan weer verder met ons verslag.

Onze vertelster had een grote blaar op haar hand, logisch ook want daarmee had ze zich ook de hele tijd uit het gloeiendhete vet willen duwen. De hand stond in een bepaalde stand, dwangstand genoemd en daarvoor kreeg ze ook therapie. Anders zou de hand voor altijd in diezelfde stand blijven staan. Veel met de vingers blijven bewegen en ’s nachts kreeg ze een spalk om haar hand.
Daar waar het meeste voor werd gevreesd,  de blaar op haar hand dat was eigenlijk binnen drie weken genezen.  Er zat ook een plek op haar bil, die wilde maar niet dichtgaan. De plastische chirurg stelde huidtransplantatie voor.

 huidtransplantatie

Hierbij wordt er met een soort schaaf, huid weggeschraapt en op de bewuste brandwond gelegd. Maar omdat het aan het genezen was, men zag allemaal eilandjes werd er toch gekozen om donorhuid op de wond te leggen. Om die donorhuid werd een soort bandage, een soort van korset aangelegd zodat die donorhuid goed op zijn plek bleef liggen.

Al met al heeft onze vertelster veel geluk gehad, dat vindt ze tenminste zelf. Ze had ook brandwonden in haar nek of gezicht kunnen hebben. Dat blijft iedereen zien. Degene die ze nu nog heeft zijn niet voor anderen zichtbaar. Ze heeft nu een paar keer in het ziekenhuis gelegen voor een behandeling en dat was te doen.

Als ze eraan denkt hoeveel pijn de slachtoffers van de Nieuwjaarsbrand in Volendam dan wel niet hebben moeten lijden. Die hebben maanden in het ziekenhuis gelegen en ook al die behandelingen moeten ondergaan. En hoeveel huidtransplantaties hebben die wel niet moeten laten doen. Bij velen van hen zijn de oren en neus verbrand en zijn ze voor het leven verminkt.

Laten we hiermee afsluiten dat er zeer snel iets kan gebeuren. Zonder dat het moedwillig gebeurt, kun je ooit op de verkeerde plaats op het verkeerde moment zijn wat daarna een grote impact op je verdere leven kan hebben. Laat dit echter niet van een te grote invloed zijn op je leven. Geniet ervan, je leeft maar één keer. Als er iets moet gebeuren, gebeurt het toch. geniet van het leven

Met dank aan Anouska Manders en onze anonieme vertelster voor hun verhalen.

De redactie